.

|

مدتي است كه دلم گرفته ، صدايم لرزان شده ، چيزي در گلويم به صفحه قلبم مي كوبد و
مي گويد اشك بريز ، اشك بريز ...
تو رفتي و من باز تنها شدم ، راستي تنهايي را در چه مي بيني ؟ در بي كسي ، در
بي زباني ... تو رفتي و من به يادت ، با باغچه گل محمدي ، با حياط خانه ،
با ميز و صندلي چوبي ، همدم و همزبان شدم ، بيا كه دل تنگ توام ،
فراموش نكن ، دل شكسته ام را فراموش نكن
هميشه با خودم فكر مي كنم در هر رهگذري تو را مي بينم و با تواني كه از دوستي ها مي
گيرم از كنارت مي گذرم من به ياد تو هستم ، تو هم مرا در ياد خود داشته باش

نام مرا به خاطر بسپار
بر تنه تمام درختان جنگلي
                      نام تو را به ناخن بر كندم
اكنون تو را تمام درختان
                             با نام مي شناسند
نام تو را به گرده گور و گوزن
                                  با ناخن پلنگان نوشتم
                                      اكنون تو را تمام پلنگان كوه ها
اكنون تو را تمام گوزن هاي زرد موي
                                         با نام مي شناسند
ديگر نام تو را تمام درختان
                               با بهار زمزمه خواهند كرد
و مرغ هاي خوش خوان
                           صبح بهار نام تو را
                       به جوجه هاي كوچك خود ياد خواهند داد
اي بي خيال مانده ز من ، دوست
                                  ديگر تو را زمين و زمان
از بركت جنون نجيب من
                              با نام مي شناسند
اي آهوي رمنده صحراي خاطره
                      در واپسين غروب بهار
                                     نام مرا بخاطر بسپار

+ نوشته شده توسط کیوان در 17 Apr 2008 و ساعت 10:33 PM |

|

دل من و حرفای بچه گونه

تو باز می گی برو بابا دیوونه

شب و غم و یه آسمون ستاره

من و تو و حرفای نیمه کاره

دلم میگه که گردش زمونه اس

نگاه تو دنبال یه بهونه اس

یادم باشه بندازمت توی آب

شاید بشی ماهی من توی خواب

قلاب عشقو می ندازم توی آب

شاید به چنگت بیارم توی خواب

بیا بگرد دور دلم حسابی

منم شدم ماهیگیر قلابی

بهونه اونجاست سر اون قلابه

قلاب همون جاست سر اون مردابه

بدو زرنگ باش توی این زمونه

نگو دلم روی زمین می مونه

یه وقت نگی من بی وفایی کردم

یا که خودم دلمو هوایی کردم

تو دنبال بهونه بودی منم

فقط برات بهونه پیدا کردم

هر چه گويم عشق را شرح و بيان چو به عشق آيم خجل باشم از آن

ای قناعت توانگرم گردان که ورای تو هيچ نعمتی نيست

کنج صبر اختيار لقمان است هر که را صبر نيست حکمت نيست

گر گزندت رسد زخلق مرنج که نه راحت رسد زخلق نه رنج

از خدا دان خلاف دشمن و دوست که دل هر دو در تصرف اوست

خواهی که خدای بر تو بخشد با خلق خدای کن نکويی

همراه اگر شتاب کند در سفر تو نيست دل بر کسی مبند دلبسته تو نيست

سعدی

غره مشو که مرکب مردان مرد را در سنگلاخ باديه پی ما برده ايد

نوميد هم مباش که رندان جرعه نوش نا گه به يک ترانه به منزل رسيده اند

احمد جامی

هر کسی کو دور ماند از اصل خويش باز جويد روزگار وصل خويش

مولانا

صدای قدم هایت را می شنوم

صدای در را آرزو می کنم

صدای در را می شنوم

تو را آرزو می کنم.

صدایت را می شنوم.

دستت را آرزو می کنم.

قلبم نمی زند.همه جا به طرز عجیبی سرد می شود.

دیوارها دیوانه، پنجره ها مضطرب

از این شعر پاکت می کنم.

به کمی هوای دریا

و خودم نیاز دارم.رفتن و ماندنت به خودت بستگی دارد
و

سکوت چیز عجیبی نیست

رفت و آمدی ست میان من وخیال:

صدای قدم هایت را می شنوم

+ نوشته شده توسط کیوان در 14 Apr 2008 و ساعت 11:31 AM |

|

پرسيد: به خاطر کي زنده هستي؟

با اينکه دوست داشتم باتمام وجود داد بزنم به خاطر تو

بهش گفتم: به خاطرهيچکس ...

پرسيد پس به خاطر چي زنده هستي؟

با اينکه دلم داد مي کشيد به خاطر تو

با يه بغض غمگين بهش گفتم: به خاطرهيچ چیز ...

ازش پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي؟

در حالي که اشک تو چشماش جمع شده بود گفت:

به خاطرکسي که به خاطرهيچ زندست...

+ نوشته شده توسط کیوان در 13 Apr 2008 و ساعت 2:7 PM |