دلت تنگ است ميدانم ، قلبت شكسته است مي دانم ، زندگي

برايت عذاب است ميدانم ، دوري برايت سخت است ميدانم … اما

براي چند لحظه آرام بگير عزيزم … 

گريه نكن كه اشكهايت حال و هواي مرا نيز باراني مي كند ، گريه  

نكن كه چشمهاي من نيز به گريه خواهند افتاد … آرام باش عزيزم ،  

دواي درد تو گريه نيست!  

بيا و درد دلت را به من بگو تا آرام بگيري ، با گريه خودت را آرام نكن...!  

با تنهايي باش اما اشك نريز ، درد دلت را به تنهايي بگو زماني كه  

تنهايي!

گريه نكن كه اشكهايت مرا نا آرام ميكند .! گريه نكن چون گريه تو را

به فراسوي دلتنگي ها ميكشاند ! گريه نكن كه چشمهايم طاقت اين  

را ندارند كه آن اشكهاي پر از مهرت را بر روي گونه هاي نازنينت  

ببينند ، و دستهايم طاقت اين را ندارند كه اشكهاي چشمهايت را از  

گونه هايت پاك كنند .! گريه نكن كه من نيز مانند تو آشفته مي شوم!  

گريه نكن ، چون دوست ندارم آن چشمهاي زيبايت را خيس ببينم!

حيف آن چشمهاي زيبا و پر از عشقت نيست كه از اشك ريختن

خيس و خسته شود؟

اي عزيزم ، اي زندگي ام ، اي عشقم ، اگر من تمام وجودت مي  

باشم ،اگر مرا دوست ميداري و عاشق مني ، تنها يك چيز از تو  

ميخواهم كه دوست دارم به آن عمل كني و آن اين است كه ديگر

نبينم چشمهايت خيس و گريان باشند! زندگي ارزش اين همه اشك  

ريختن را ندارد ، آن اشكهاي پر از مهرت را درون چشمهاي زيبايت  

نگه دار ، بگذار اين اشكها در چشمانت آرام بگيرند … عزيزم گريه نكن  

چون من از گريه هايت به گريه خواهم افتاد ! وقتي اشكهايت را

ميبينم غم و غصه به سراغم مي آيد!

وقتي اشكهايت را ميبينم حال و هواي غريبي به سراغم مي آيد !  

وقتي اشكهايت را ميبينم ، از زندگي ام خسته مي شوم! وقتي

اشك ميريزي دنيا نيز ماتم ميگيرد ، پرندگان آوازي نميخوانند ، بغض  

آسمان گرفته مي شود ، هوا ابري مي شود و پرستوهاي عاشق  

خسته از پرواز !

گريه نكن عزيزم… آرام باش عزيزم، بگذار اين اشكهاي گذشته را از  

گونه هاي نازنينت پاك كنم ، دستهايت رادر دستان من بگذار عزيزم،

سرت را بر روي شانه هايم بگذار عزيزم و درد و دلهايت را در گوشم  

زمزمه كن عزيزم … من مي شنوم بگو درد دلت را عزيزم!

با گريه خودت را خالي نكن عزيزم چون بغض گلويم را مي گيرد ، با

گفتن درددلت به من خودت را خالي كن تا دل من نيز خالي شود!

ميدانم وقتي اين متن مرا ميخواني اشك از چشمانت سرازير مي

شود آري پس براي آخرين بار نيز گريه كن چون اين درد دلي بود كه

من نيز با چشمان خيس نوشتم ....

در یک دیوار سنگی
In the a stone wall
دوتا پنجره اسیرن
There are two captive windows
دوتا خسته ، دوتا تنها
Two tired , two lonely
دیوار از سنگ سیاهه
The wall is made from black stone
سنگ سرد و سخت خارا
Cold and hard granite stone
زیر سنگینی دیوار
because of wall’s weight
همه عشق من و تو
all love between me and you
قصه هست قصه ی دیوار
is a story , story of wall
همیشه فاصله بوده
there is always distance
بین دستهای من و تو
between my hands and yours
با همین تلخی گذشته
and with this pain
شب و روزای من و تو
all our days and nights expired
راه دوری بین ما نیست
there is no far distance between us (we are close)
اما باز اینم زیاده
but this small distance still is very much
تنها پیوند من و تو
the only link(relationship) between us is
دست مهربان باده
The winds kind hand
ما باید اسیر بمانیم
We should stay captive
زنده هستیم تا اسیریم
(Because) we are captive to be alive
کاشکی این دیوار خراب شود
I wish this wall be destroyed
من و تو باهم بمیریم
And we (Me and you) die together
در یک دنیای دیگر
And in the other world
دستهای هم دگرا بگیریم
(we)Take our hands
شاید اونجا در دلها درد بیزاری نباشه
perhaps there is no disgust pain in the hearts
میان پنجره هایش دیگه دیواری نباشه
and their windows don’t be captive in the wall

روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟

 من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند.براي بار دوم که از آنجا گذر کرد

 زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟

من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتراست

 براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم

  انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد

 اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم

پشت پلکام عکس عشق تو رو من نقاشی کردم تا بهت بگم چقدر دوستت دارم 

 عکس عشقت از سحر تا وقت خواب همراه منه تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

عکس عشقت وقت خوابم همش همراه منه تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

خنده هایی که در چهره منه خنده عشق تو مهربون تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

توی وقت تنهایی وقتی که یاد تو می افتم همه چی یادم میره تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

گفتم دوستت دارم نگاهي به من کرد

و گفت: چند تا؟

 دستام رو بالا آوردم و تمام انگشتهاي دستمو نشونش دادم

اما اون به کف دستام نگاه مي کرد که خالي بود

 

---

به سوگ ِ من نشسته اى        ولي نمرده ام هنوز

 

بدان ديار گمشده                  تو را نيرده ام هنوز

 

اگر نبود ترس ِ تو                از اين مسير ِ بی بلد

 

خراب ِ تن نمی شدی             چه از ازل چه تا ابد

---

خاکم نکنید بزارید اونم برسه

بزارید اونو ببینم وقتی به حرفم میرسه

خاکم نکنید هنوز عشقم وندیدم

این همه اماده شدم یه کفن دورم کشیدم

تابوت منو بزارید اونم بگیره

حس کنم عاشقمه وقتی که گریش میگیره

اشکای اونو کی به جای من کنه پاک

خداحافظ عشقم که منو بردن زیر خاک

خاکم نکنید بزارید اونم ببینه

پیکر آشفته من بی رمق روی زمینه

خاکم نکنید بهش بگید حالا که مردم

تو این جشن خشک و خالی اونو به خدا سپردم

بعد رفتن من دو سه روز تنهاش نزارید

روی سنگ قبرم آینه شمعدون بزارید

میبینی چی شد عشقت

عاشقت مرد

بر رفیق بد نعلت

تو تنهایی رسیدم به یه نقطه که نمیدونم چرا این نقطه

اینقدر واسم سنگین و سخت و پر از ترس بود .هیچ وقت تا

حالا نسبت به تو چنین احساسی نداشتم نمیدونم چرا انگار

دارم خودم رو توی وجودت گم میکنم

شاید تا حالا تو چشمام نگاه نکردی و اون یه نقطه رو ندیدی

کاش میتونستی نگام کنی و بفهمی من یه چیزی رو همین

طرفها گم کردم یه چیزی که الان خیلی وقته دیگه دنبالش

 نیستم و میدونم شاید یه روزی این شهامت رو پیدا کنم که

فریادش بزنم

میدونی یه چیزی جلوم رو گرفته که بتونم اونو بخوام

ولی حالا تو این روزها گاهی وقتها فکر میکنم خیلی خستم

و خیلی بیشتر از اون روزها دارم به چیزهایی فکر میکنم که

اون روزها فکر میکردم من رو اذیت میکنن

کاشکی میتونستی جلوم بشینی و همینطوری که دارم

مینویسم واست حرف بزنم اونقدر که  خودت بفهمی هیچی

 بی بهونه نیست

عشق صاف و صادقانه هست ولی..

با من باش فردا را برای با تو بودن میخواهم

درد

دردیمی دریا بولوب دریای عمان آغلادی

قبریدن باش قالخیزیپ بیچاره لقمان آغلادی

دردیمی هانچی طبیبه ددیم درمان ایلسین

بیر باخدی منه بیر نسخیه چکدی مطبین باغلادی

در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من  فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي  مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من  فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي  مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن. و تمنايي
بود براي با او بودن.

از خدا خواستم

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم

سهراب سپهری

جهنم سرگردان

شب را نوشيده‌ام .
وبر اين شاخه‌هاي شكسته مي‌گريم.
مرا تنها گذار
اي چشم تبدار سرگردان!
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پرپر كنم.

آخه من چه جوری با تو تا کنم  یه شب به خوابم میای و میگی که دوستم داری

یه بارم با نگاه های پر حرفت دلمو میلرزونی گاهی هم با لبخند های یواشکیت

با من حرف میزنی         ولی........

یه روز میشنوم که دیگه رفتی و ماله یکی دیگه شدی پشتمو خالی نکن

که تویی پناه و پشتم

از اون روزی که رفتی  یه روز خوش ندیدم

                                         به جز دستای گرمت پناه و پشت ندیدم

خیلی دوست دارم چه باشی چه نباشی فقط زنده و سلامت باشی

اگر روزی تو را كردم فراموش...بدان شمع وجودم گشته خاموش 

www.keyvan-morde.org.ir

 
محبوبم ...
هيچ تضميني نمي بينم كه بگويم روزي به تو خواهم رسيد
اما به راستي دلم گواهي ميدهد در ياد و خاطرم جاودانه خواهي ماند.

 
آسمان بی مهتاب

رفتی و ساز خلوت من اضطراب شد
                            آن چشمه های جاری و زيبا سراب شد

اين خانه، نه بعد از تو زندان خويش را
                             می خواستم دوباره بسازم ، خراب شد

می خواهد از شب ، اين دل پريشانم
                                اين آسمان که بعد تو ، بی آفتاب شد

حالا کجا ی وسعت دريا جو يم آن را ...
                               دل را که پيش برق نگاه توآب شد ؟
 

 زندگی
هر کس را خواندم مرا از ياد برد ، هر کس را جستم مرا گم کرد و هر کس را بخشيدم مرا
شکست ، زندگی همين است، آمدن برای رفتن ، زيستن برای زنده بودن ، گشتن برای نيافتن
، خواستن براي نرسيدن
من اما آمده ام تا بمانم ، زندگی کنم ، شاد باشم و برسم به سپيده دم خوشبختی
آنجا که نور اميد حنجره سازم را نوازش می کند و ياد خدا نگين قلبم می شود .
 

 بر قلبم حك كردي

اسکله ی ناز چشات      

کاری دارم 

                                         یه قایقم

تو ساعته یه ربع به عشق

  عقربه ی دقایقم    

گرمی دستای تو رو

                                                  به صدتا دنیا نمی دم                                          

هر وقت که یارم تو بودی

                                                         بی کسیو نفهمیدم                                   

تو بند دل

                                                               سلول عشق

                                       حبس نگاتو می کشم                  

 ولی بازم رو میله ها ش      

                                                                        عکس چشاتو می کشم

آی قصه ی بی سر و ته

                                                                             شعر بدون قافیه            

برای مرگ این پسر

                                                                                       نبودن تو کافیه

مجالی نیست برای ماندن مجالی نیست برای دل بستن
خسته از چرخش تکراری روزگار کوله باری بسته ام جنس غربت جنش تنهایی ناب یک دل بی آشیان و تمام سرگشتگی هایم را میان خالی ماتم زده آن گنجانده ام
منتظرم نباش دیگر هرگز باز نمیگردم
جاده ای ساخته ام از نفطه کور تا خدا ....دل بریدم از تو از خاطره هایت مجالی نیست برای ماندن....باید بروم اینجا آخرین نقطه پروازی غریبانه است
بالهایی را که شکستی بند زده ام و التیام بخشیدم برای پرواز
اما میترسم میترسم وقتی که رها می شوم در بلندای آبی آسمان تیرهای لجام گسیخته این روزگار وحشی مانند نارفیقیت بال و پر پروازم را بشکند و قصه پروازم تراژدی تلخی شود که هر شب تمام مرغان آسمان به یادش بگریند
تراژدی تلخ تر از نیش های این زندکی تلخ تر از بی وفائیت
اما میروم
منتظرم هم نباش دیگر هرگز باز نمیگردم

ولی بازم دوست  دارم

مردی با خود زمزمه کرد : خدایا با من حرف بزن
یه سار شروع به خواندن کرد ! اما مرد نشنید
مرد فریاد برآورد خدایا با من حرف بزن
آذرخش در آسمان غرید اما مرد اعتنائی نکرد
مرد به طرف خود نگاه کرد و گفت :
پس تو کجائی ؟؟ بگذار تو را ببینم ...
ستاره ای درخشید اما مرد ندید
مرد فریاد کشید خدایا یک معجزه به من نشان بده
کودکی متولد شد و اما مرد باز توجهی نکرد
مرد در نهایت یاس فریاد زد
خدایا خودت رابمن نشان بده و بگذار تو را ببینم
از تو خواهش می کنم
پروانه ای روی دست مرد نشست
و او پروانه را پراند و به راهش ادامه داد
ما خدارا گم می کنیم
در حالی که او در کنار نفسهای ما جریان دارد
خدا اغلب در شادیهای ما سهیم نیست
تا بحال چند بار خوشی هایمان را آرام و بی بهانه به او گفته ایم ؟
تا بحال به او گفته ای که چقدر خوشبختی ؟
که چه خوب که او هست ؟
خدا همراه همیشگی سختیها و خستگی های ماست
زمانی که خسته و درمانده به طرفش می رویم
خیال می کنیم تنها زمانی که به خواسته خود برسیم
او ما را دیده و حس کرده
اما گاهی بی پاسخ گذاشتن برخی از خواسته های ما نشانگر لطف بی اندازه او به ماست
تا خداهست جایی برای نا امیدی نیست
خورشید را باور دارم حتی اگر نتابد
به عشق ایمان دارم حتی اگر آن را حس نکنم
به خدا ایمان دارم حتی اگر سکوت کرده باشد

درياي خوشی ها و شادکامی هايم در پی قسمت خشكيد و زندگی ام به كويري خشک مبدل شد .
مثل گون، برای قطره های باران محبت بی قراری می کنم و هر دم با نسيم ، نامه اشتياقم
را جار می زنم و تنهانی ام را فريادم می زنم تا شايد رهگذری عاشق به کوير زندگی ام
بيايد و با تلسکوپ نگاه در کهکشان احساسم کند و ستاره های صداقت و محبت و ماه سادگی
را رصد کند

سلام به  همه 

وقتم کمه  عجله دارم باید  برم بیرون فقط  اینو بگم که همتونو دوس  دارم

 
(( در ايستگاه لحظه ها ))
نه اين كه حوصله اي نيست از تو دلگيرم

                                     اگر ز دلهره ترديد عاشقي سيرم
تمام شهر پر است از هجوم شايعه ها

                           عجيب شايعه يي ... اين كه بي تو ميميرم
گناه از تو و من نيست ، زندگي اين بود

                            نوشته شده است جدايي به برگ تقديرم
كتاب زندگي من پر است از وحشت

                                   نخواه تا كه بخوانم تو را به تفسيرم
در ازدحام خيابان ، تو گم شدي و هنوز

                                 در ايستگاه لحظه ها به زنجيرم هنوز
تو رفتي و چمدانت هنوز جا مانده است

                                    خدا كند كه بيايي وگرنه ميميرم

شوخی شوخی داشتم میمردم بی خیال دنیا

salam  be hame  man  mehrdad           

pesar  khaleye  keyvanam rastesh  keyavan tasadof    karde  ba  mashinesh turahe

chalus alan tu bimarestane     halesham khube goft  zud  miyam           

hamtuno  dust  dareta bad khoda yaretun

مدتي است كه دلم گرفته ، صدايم لرزان شده ، چيزي در گلويم به صفحه قلبم مي كوبد و
مي گويد اشك بريز ، اشك بريز ...
تو رفتي و من باز تنها شدم ، راستي تنهايي را در چه مي بيني ؟ در بي كسي ، در
بي زباني ... تو رفتي و من به يادت ، با باغچه گل محمدي ، با حياط خانه ،
با ميز و صندلي چوبي ، همدم و همزبان شدم ، بيا كه دل تنگ توام ،
فراموش نكن ، دل شكسته ام را فراموش نكن
هميشه با خودم فكر مي كنم در هر رهگذري تو را مي بينم و با تواني كه از دوستي ها مي
گيرم از كنارت مي گذرم من به ياد تو هستم ، تو هم مرا در ياد خود داشته باش
 

نام مرا به خاطر بسپار
بر تنه تمام درختان جنگلي
                      نام تو را به ناخن بر كندم
اكنون تو را تمام درختان
                             با نام مي شناسند
نام تو را به گرده گور و گوزن
                                  با ناخن پلنگان نوشتم
                                      اكنون تو را تمام پلنگان كوه ها
اكنون تو را تمام گوزن هاي زرد موي
                                         با نام مي شناسند
ديگر نام تو را تمام درختان
                               با بهار زمزمه خواهند كرد
و مرغ هاي خوش خوان
                           صبح بهار نام تو را
                       به جوجه هاي كوچك خود ياد خواهند داد
اي بي خيال مانده ز من ، دوست
                                  ديگر تو را زمين و زمان
از بركت جنون نجيب من
                              با نام مي شناسند
اي آهوي رمنده صحراي خاطره
                      در واپسين غروب بهار
                                     نام مرا بخاطر بسپار

دل من و حرفای بچه گونه

با اينکه دوست داشتم باتمام وجود داد بزنم به خاطر تو

بهش گفتم: به خاطرهيچکس ...

با اينکه دلم داد مي کشيد  به خاطر تو

 با يه بغض غمگين بهش گفتم:  به خاطرهيچ چیز ...

ازش پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي؟

در حالي که اشک تو چشماش جمع شده بود گفت:

به خاطرکسي که به خاطرهيچ زندست...

هرشب دعا میکردم تو رو تنها ببینم          بگم که آرزومه تو باشی همنشینم

                    ولی یه شب که دیدم با دیگری نشستی                                                    

گفتم تو هم خدایا دل منو شسکتی

من تو رو میخواستم چیزی نگفتم                                     

دلم میخواست که اول از تو میشنفتم

ولی سکوت راه منو تورو جدا کرد             غرور بی جا عشق رو هم فدای ما کرد         

                                         هرشب دعا میکردم تو رو تنها ببینم                     بگم که آرزومه تو باشی همنشینم

                    ولی یه شب که دیدم با دیگری نشستی  

گفتم تو هم خدایا دل منو شسکتی                                       

هر دو رفتیم خونه ساختیم از عشق هم دل کندیم  

تو دست ما حلقهء زر دیگه افسوس پابندیم           

هرشب دعا میکردم تو رو تنها ببینم          بگم که آرزومه تو باشی همنشینم

                    ولی یه شب که دیدم با دیگری نشستی                                                    

گفتم تو هم خدایا دل منو شسکتی

من تو رو میخواستم چیزی نگفتم                                     

دلم میخواست که اول از تو میشنفتم

ولی سکوت راه منو تورو جدا کرد             غرور بی جا عشق رو هم فدای ما کرد

 حالا همدیگرو دیدیم که خیلی دیر                          از کار سرنوشت آدم خندش میگیره

تو یاد ما خاطره ها زنده می مونه            شاید که قسمت هیمنه خدا میدونه

غرور نذاشت بهت بگم قد خدا دوست دارم

حالا نشستم يه گوشه دارم ستاره ميشمارم

تنهايي عين يه تبر شکسته برگ و ريشه مو

سوزونده آفت غرور از حالا تا هميشه مو

اگه بهت گفته بودم حالا تو مال من بودي

من تو خيال تو بودم تو تو خيال من بودي

کاشکي ميون من و تو تو اون روزا حصار نبود

هيچي ميونمون به جز دلاي بي قرار نبود

انگار که تقدير نمي خواست تو در کنار من باشي

منم بهار تو باشم تو هم بهار من باشي

يه خلوت ساکت و سرد انگار اسيرمون شده

نميشه فکر ديگه کرد ما خيلي ديرمون شده

تو رفتي و حالا ديگه اونور دنيا خونته

انگار نه انگار که کسي اينور آب ديوونته

تقصير هردومون بوده ما عشق و نشناخته بوديم

فقط يه قصر کاغذي تو رويامون ساخته بوديم

بايد يکي از ما دو تا غرور و ميذاشت زير پا

آروم به اون يکي ميگفت يه عاشق واقعي باش

جدايي دستاي ما يه اتفاق ساده نيست

سواره هرگز باخبر از غصه پياده نيست

توي مسير عاشقي بايد هواي دل و داشت

حرف دل و عين قسم رو طاقي چشما گذاشت

حالا که من تنها شدم قدر چشاتو ميدونم

ولي نميشه کاري کرد هميشه تنها ميمونم

کاش توي دنيا هيچکسي قربونيه غرور نشه

راه دو تا پرنده کاش هيچ روزي از هم دور نشه

                                                                           مريم حيدر زاده

دريا رو آتيش مي زني ابرا رو بي تاب ميکني

وقتي فقط اونو ميخواي ماه و نشونه ميکني

ميري تو قلب آسمون صبر و ديوونه ميکني

وقتي مي بيني عاشقي دنيا رو مي ريزي به پاش

طلا رو قيمت ميزاري با برق ناز خنده هاش

وقتـي مي فهمي عاشقي ميـري ســراغ پنجره

قلبت و مي سپاري دست قصه و عشق و خاطره

وقتي مي فهمي عاشقي سوار روياها ميشي

ميري تا جاده هاي دور اون بالا ها خدا ميشي

وقتي مي بيني عاشقي ماه و ميخواي شکار کني

ميخواي که خورشيد خانوم و يه شب بري بيدار کني

وقتي مي بيني عاشقي سنگ و با شيشه مي بيني

گمشدت و مال خودت واسه هميشه ميبيني

وقتي مي بيني عاشقي با آينه خونه ميسازي

رنگين کمون و مياري تو گردن ماه ميندازي

وقتي مي بيني عاشقي ميخواي همه خبر بشن

گـلا به خـاطرش تـازه و تـازه تر بشن                            

وقتي مي بيني عاشقي ميبيني پادشاه شدي

از همه مردم شهر يه آسمون جدا شدي

وقتي مي بيني عاشقي خودت ميموني و خودش

جونت و حاضري بدي به خاطر تولدش

ببخشید که چند روز نبودم 

در دهستان اصالت هاي عشق ميتوان شبنم فروش ساده بود ميتوان روي اجاق عاطفه چاي خوش طعم وفا را دم نمود

هيچگاه نگذار در کوهپايه هاي عشق کسي دستت را بگيرد که احساس ميکني در ارتفاعات آنرا رها خواهد کرد

گرگ بيابان
نمي‌داني چه با من كرد آن روز
لب و گيسو و چشم و ابروانت
به زحمت جستم از افسون چشمت
بيفتادم به دام گيسوانت
به ابرويت نمودي يك اشاره
كه من رفتم ز خود، مدهوش گشتم
چهل من مثنوي نوك زبانم
تو لب بگشودي و خاموش گشتم
گل لبخندهايت، عشوه هايت
مرا تا آسمانها برد آن روز
ولي آن بوسه را كه حق من بود
يكي گرگ بيابان خورد آن روز

براي اينكه دوستم داشته باشي،
هر كاري بگويي مي كنم،
قيافه ام را عوض مي كنم،
همان شكلي مي شوم كه تو مي خواهي،
اخلاقم را عوض مي كنم،
همان طوري مي شوم كه تو مي خواهي،
حتي صدايم را عوض مي كنم
همان حرف هايي را ميزنم كه تو مي خواهي،
اصلا اسمم را هم عوض مي كنم،
هر اسمي ميخواهي روي من بگذار!
خب حالا دوستم داري؟
نه ، صبر كن !
دوستم نداشته باش!
چون حالا آنقدر عوض شده ام كه حتي خودم ديگر خودم را دوست ندارم!

                      
انکار ِ عشق را
چنين که بر سر سختي پا سفت کرده اي
دشنه مگر
به آستين اندر
نهان کرده باشي.-
که عاشق
اعتراف را چنان به فرياد آمد
که وجودش همه
بانگي شد.  

نگاه کن
چه فرو تنانه بر در گاه نجابت
به خک مي شکند
رخساره اي که توفانش
مسخ نيارست کرد.
چه فروتنانه بر آستانه تو به خک مي افتد
آنکه در کمر گاه دريا
دست
حلقه توانست کرد.
نگاه کن
چه بزرگوارانه در پاي تو سر نهاد
آنکه مرگش
ميلاد پر هيا هوي هزار شهرزاده بود.
نگاه کن

بوسه هاي تو
گنجشککان پر گوي باغند
و پستان هايت کندوي کوهستان هاست
و تنت
رازي ست جاودانه
که در خلوتي عظيم
با منش در ميان مي گذارند

تن تو آهنگي ست
و تن من کلمه ئي ست که در آن مي نشيند
تا نغمه ئي در وجود ايد :
سرودي که تداوم را مي تپد

در نگاهت همه مهرباني هاست :
قاصدي که زندگي را خبر مي دهد
و در سکوتت همه صداها :
فريادي که بودن را تجربه مي کند

سرنوشت ننوشت
گر نوشت بد نوشت
اما باور كن
نميتوان سرنوشت را از سر نوشت

 
دلم مي خواست که يارت بودم
نه اينکه کوله بارت بودم

دردهستان اصالت هاي عشق ميتوان شبنم فروش ساده بود ميتوان روي اجاق عاطفه چاي خوش طعم وفا را دم نمود

تقديم به چشمي كه اشكش منم، تقديم به اشكي كه غمش منم، تقديم به شمعي كه پروانه اش منم، تقديم به گلزاري كه گاش...تويي.وتقديم به عشقي كه عاشقش منم

این عکس خوشگل رو از الهام خانوم واسه شما گرفتم خوبه نه

http://www.elham-0098.blogfa.com/

ديگه عاشق نمي شم

 كسي مثل تو نديدم

 من فقط تو رو مي خواستم كه به تو نرسيدم

 ديگه عاشق نمي شم

 دل به غريبه نميدم

 تو نباشي تا ابد از عشق چيزي نمي گم

 ديگه عاشق نمي شم

 نگاه مست راسخ تو رو هرگز فراموش نمي كنم

 مثل يه سايه پا به پا

 منو يه بغضه نيمه جون

 مي گفت نرو به خاطرم هميشه پيش من بمون

 كاش مي شد ستاره ها پايين بياد شب من دوباره باز از سر بشه

 كاش مي شد دوباره اون شهر چشمات جون پناه من در به در بشه

 وقتي بودي من بي نام و نشون با نفس هاي تو هم خونه شدم

 وقتي رفتي  نديدي با رفتن من آواره يه ديوونه شدم

 ديگه عاشق نمي شم

 كسي مثل تو نديدم

 من فقط تو رو مي خواستم كه به تو نرسيدم

 ديگه عاشق نمي شم

 دل به غريبه نميدم

تو نباشي تا ابد از عشق چيزي نمي گم

دل من میل تو دارد ،چه بجوئی چه نجوئی

 دیده ام جای تو باشد ، چه بمانی چه نمانی

من که بیمار تو هستم ، چه بپرسی ،چه نپرسی

جان به راه تو سپارم ، چه ندانی چه بدانی

می توانی به همه عمر دلم  را  بفریبی

   ور بکوشی ز دل من بگریزی ، نتوانی

دل  من  سوی  تو آید ،  بزنی  یا  بپذیری 

  بوسه ات جان بفزاید ، بدهی یا بستانی

جانی از بهر تو دارم ، چه بخواهی چه نخواهی

  شعرم آهنگ تو دارد چه بخوانی چه نخوانی

سلام به همه عاشقان و دلباختگان